Imię żeńskie z hebrajskiego hannah - pełna wdzięku (łaskawości). To imię przypisane jest osobą niezwykle oddanym mężowi i dzieciom, a także całemu domowi. Nie przecenia towarzystwa, lecz także nie stroni od znajomości. Osoba wrażliwa na uroki krajobrazu i piękno wnętrz domowych. Lubi spokój, zgodę i harmonię we własnym środowisku. Ciągle poszukuje wygód, wykwintnego jedzenia i wyszukanych potraw. Jest bardzo umuzykalniona, lubi muzykę nastrojową. Potrafi postępować jak dyplomata, choć zdarza się, że swoim naiwnym zachowaniem się wszystko burzy. Posiada umiejęności naśladowcze, toteż bardzo często odnosi z tego korzyści. Według tradycji chrześcijańskiej św. Anna była matką Marii, matki Chrystusa. Imię to w Polsce należało zawsze do najpopularniejszych; w średniowiecznych źródłach poświadczone jest od XIII w. jako Anna (1229) i Hanna (1311) oraz w licznych postaciach zdrobniałych, jak Anka, Hanka (1352), Anula (1407), Hannula (1426), Hanulka, Anusza, Annusza, Hannusza i innych. Także i dziś bardzo popularne. Usamodzielniła się jego fonetyczna forma Hanna, z tzw. h protetycznym (przydechowym), w tej też formie bywa nadawane.

Znane osoby: księżniczki śląskie: córka Bolesława Łysego, księcia legnickiego, córka Bolesława Pobożnego księcia kaliskiego, Anna Jagiellonka, królowa Polski, córka Zygmunta Starego i Bony, żona Stefana Batorego; druga żona Władysława Jagiełły; Anna Austriaczka królowa Polska i Szwedzka, żona Zygmunta III Wazy, matka Władysława IV

Zdrobnienia: Ania, Hania, Anka, Hanka, Anusia, Hanusia, Haneczka, Anula, Hanula.

Łac, cz, niem, ros, wł Anna, ang Ann, Anne, Anna, bł Hanna, Hanulja, Hanusja, buł Ana, Anica, Anka, dun Ane, Anine, Anna, Ann, fin Anna, Annikki, Anni, fr Anne, sł Anna, Hana, Nina, szw Ann, Anna, Annika, Anita, ukr Hanna, Anna, węg Anna, Anikó, Anilla, Anina.

Imieniny: 9 VI, 26 VII